Van jongs af aan heeft de grafiek me geboeid. Ik (Reinhart Jansen, 1968) was kind aan huis bij drukkerijen. Thuis vertaalde zich dat in het uitgeven van een krantje op de lagere school, op de middelbare school werd dat calligrafie. Vanaf de eerste PC’s werd dat dan ook grafisch ontwerp van posters, menukaarten, bedrijfslogo’s, enz.
Tijdens mijn studietijd heb ik veel gefotografeerd op m'n eerste non-AF Pentax spiegelreflex. Een oude studioset uitgerust met persglas-lampen gaven mijn slachtoffers zonder zonnebank een zongebruind tintje. Ook als ik dat liever niet wilde, dus zwart/wit was favoriet in die dagen.
De start van mijn arbeidzame leven heeft tijdelijk een einde gemaakt aan deze hobby, maar fotografie heeft altijd mijn warme belangstelling gehouden, en zo heb ik rond 2002 met een semi-SLR digitaal de draad weer opgepakt.
Naast een professionele camera heb een complete studio-uitrusting en samen met mijn vrouw een eigen atelier/studio onder de vlag van creatieve werkplaats Verbeeldig.
Maar het gaat natuurlijk om wat je met al die techniek doet! Daarom heb ik verdieping gezocht via opleidingen bij het Kunstencentrum (aanrader) en de Fotoacademie.
|
Ook samenwerking met andere fotografen bevalt goed, iedere fotograaf kijkt anders tegen dingen aan; en door uit te spreken wat je doet ben je je er ook meer van bewust.
Inmiddels ben ik alweer ruim 10 jaren serieus met fotografie aan de slag,  heb ik met vele leuke mensen (modellen, visagisten, fotografen en een enkele styliste) samengewerkt, tienduizenden foto's gemaakt en bewerkt, een aantal prijzen gewonnen, en publicaties gehad.
Mijn belangstelling is breder dan modelfotografie alleen, maar daar ligt momenteel wel het zwaartepunt. Deels op locatie, maar veel ook in mijn eigen studio in Bedum.
Dat ik meer in de studio ben gaan doen, heeft ook een praktische reden. In 2006 werd bij mij de ziekte van Bechterew geconstateerd, een ernstige vorm van reuma. Dit heeft me gedwongen om na te denken over vormen van inspanning die energie op kunnen leveren. Deels is dit sport (beweging helpt), maar deels heb ik dat ook gevonden in de fotografie: als je iets nieuws weet te scheppen betekent dat soms 1+1=3.
Maar zo'n ziekte betekent ook dat ik rekening moet houden met een fysieke beperking, en dan kan n de studio soms comfortabeler zijn dan je apparatuur meeslepen door mul zand. En dat betekent ook dat ik selectief moet zijn met opdrachten.
Ik ontwikkel meer en meer een eigen stijl. Direct en heel dichtbij, iets dat vooral in de portretten (of het nu van een pasgeborene of een ervaren model is) tot uiting komt, vandaar het motto van deze website: "up close & personal".
|
